Wat je in de tuin ziet

Een ommuurde tuin van steegjes

De website van de tuin beschrijft een tuin omsloten door buitenmuren en gevormd door elkaar kruisende steegjes op verschillende niveaus, met gedurfd gekleurde gebouwen die art deco en Moorse invloeden vermengen. Jacques Majorelle bedacht het, aldus de website, als een toevluchtsoord en een botanisch laboratorium. Er is geen vaste route. Een recensent op de boekingspagina zegt dat er geen informatie wordt getoond terwijl je ronddwaalt, dus wat volgt is een plattegrond in woorden.

De cactusbedden

Wikipedia noemt de cactussenverzameling van de tuin opmerkelijk, en op de website van de tuin staat dat Majorelle begon met het planten van exotische exemplaren uit de verste uithoeken van de wereld. De cactussen staan in bedden naast de villa, en de boekingspagina beschrijft zeldzame flora naast rustgevende waterelementen. Wil je namen, neem dan een plantengids mee of lees je vooraf in, want het ticket voor alleen de tuin wordt zonder gids geleverd.

Baden en fonteinen

De boekingspagina vermeldt waterelementen en fonteinen tussen de beplanting, en volgens Wikipedia heeft de tuin vele fonteinen. Het blauw dat de vijvers omlijst is hetzelfde kobaltblauw als de villa. Wikipedia voegt toe dat de tuin meer dan 15 vogelsoorten herbergt die endemisch zijn voor Noord-Afrika. De boekingspagina beschrijft de omgeving als een serene ontsnapping te midden van zeldzame flora en rustgevende waterelementen.

De blauwe villa

Wikipedia zegt dat Majorelle in 1931 architect Paul Sinoir opdracht gaf een kubistische villa voor het terrein te ontwerpen. Yves Saint Laurent en Pierre Bergé woonden er later en doopten haar om tot de Villa Oasis, aldus de website van de tuin. De boekingspagina noemt haar een iconische blauwe villa. De website van de tuin vermeldt een aparte privétuin van de Villa Oasis, met eigen openingsdagen, dus lees die pagina als je wilt weten wat er open is.

Het voormalige atelier en het Berbermuseum

Op de website van de tuin staat dat het Berbermuseum, ingehuldigd in 2011, is ondergebracht in Majorelles voormalige schildersatelier. Het maakt deel uit van hetzelfde landgoed, maar het ticket voor alleen de tuin geeft er geen toegang toe. Het museum heeft een eigen pagina en een eigen ticket, en de collectie, bijeengebracht van het Rifgebergte tot de Sahara, wordt in vier ruimtes per thema tentoongesteld. De gids over de twee tickets legt uit hoe de tuin, het Berbermuseum en het Yves Saint Laurent Museum op elkaar aansluiten.

Lees verder: Alleen de tuin, of met musea?

Het café en de schaduw

Het Café Majorelle is gevestigd in wat volgens de website van de tuin in Majorelles tijd de dienstvertrekken waren, met kleine Marokkaanse salons en een binnenplaats beplant met sinaasappelbomen en witte bougainvillea's. Het serveert ontbijt, een lunchmenu en drankjes, en het is geopend tijdens dezelfde uren als de tuin. Op de boekingspagina staat dat eten niet is toegestaan, dus het café is de plek waar u eet.

Voor wie dit niet is

Een bezoeker die gelabelde presentaties, een museumroute of een lange wandeling verwacht, zal teleurgesteld worden. De tuin is een kleine, intense en populaire plek: zowel het eigen persbericht van de tuin als Wikipedia tellen de jaarlijkse bezoekers in de honderdduizenden, en de boekingspagina waarschuwt voor langere wachttijden in het hoogseizoen. Als u de geschiedenis graag verteld krijgt, past een begeleide optie wellicht beter dan deze toegang zonder gids.